Ηλικιακός ρατσισμός στην Ελλάδα

Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς πως μπορεί να ένιωσα θύμα διακριτικής συμπεριφοράς, αν σκεφτείς ότι γεννήθηκα έλληνας, άνδρας, έχω λευκή επιδερμίδα και δεν έχω κάτι(νομίζω) πάνω μου που θα μπορούσε να θεωρηθεί πέρα από το μέσο όρο. Για την ακρίβεια είμαι η πρωσοποποίηση του μέσου όρου. Οι διακρίσεις ήταν για μένα πάντοτε μια μακρινή ενόχληση, που πρόθυμα καταδίκαζα για να θεωρούμαι προοδευτικός άνθρωπος.

Αλλά έμεινα άναυδος από την απάντηση ενός ασφαλίτη όταν του ζήτησα τα στοιχεία του, καθώς και το λόγο που με σταμάτησε ενώ έπαιρνα μέρος σε μια πορεία. Για την ακρίβεια, σκεφτόμουν να φωτογραφήσω με το κινητό μου την πορεία και την πομπή μοτοσικλετών της ομάδας Ζ που την ακολουθούσε(αν μη τι άλλο το θέαμα ήταν εντυπωσιακό). Δε συνειδητοποίησα ότι αυτή η χειρονομία ερμηνεύεται ως πρόκληση από τα αρσενικά του είδους, και στις φωτογραφικές μου ανησυχίες παρενέβη ο εν λόγω υπηρέτης της τάξης. Στο μυαλό μου ήρθε φυσικά ο "οδηγός επιβίωσης σε πορεία για αρχάριους αριστερούς" και χαρούμενος του ζήτησα, όπως ανέφερα, τα στοιχεία του.

Ελαφρύ μειδίαμα θα χαρακτήριζες την αντίδραση του, και αν δεν το επέβαλλε ο ακλόνητος επαγγελματισμός του θα είχε σκάσει στα γέλια. Σκέφτηκα λοιπόν ότι αν ήμουν 50 χρονών, με κοστούμι και χαρτοφύλακα και εβγαζα πάλι φωτογραφίες πιθανόν να μου τα είχε δώσει, ή μάλλον δε θα με είχε σταματήσει καθόλου. Αλλά αυτό μπορεί να σημαίνει μόνο ένα πράγμα: έπεσα θύμα ρατσισμού!

Δραματικό μεν, αλλά αληθές. Πέρα από τη γκρίνια μου για το γεγονός, μιλάμε για ένα φαινόμενο. Καθώς αδιαμφισβήτητα η αστυνομία αποτελεί το καλύτερο βαρόμετρο ρατσιστικής συμπεριφοράς(καθότι χώρος με μανιώδεις συλλέκτες κάθε νέου είδους) δεν είναι υπερβολή να το ονομάσει κάνεις ηλικιακό ρατσισμό(διάκριση πιο σωστά, αλλά ρατσισμός είναι πιο πιασάρικη λέξη) απέναντι στους νέους.

Η συζήτηση για τη γενιά των 700 ευρώ, για την ανεργία στους νέους και οι υπόλοιπες, τετριμμένες πλέον, αναλύσεις που συχνά θα αναλωθούν σε έκθεση δημοσιονομικών μεγεθών αφήνουν το ζήτημα της ίδιας της γενιάς, ως κοινωνική ομάδα, έξω από την εξίσωση. Tη στιγμή που στην ελληνική κοινωνία έχουν εμπεδωθεί συμπεριφορές και αντιλήψεις που αν αφορούσαν οποιαδήποτε άλλη μειονότητα θα έφεραν δίκαια την ταμπέλα του ρατσισμού. Τι άλλο θα μπορούσε κανείς να πει για την ύπαρξη στο καθημερινό λεξιλόγιο της λέξης "τσογλάνι"(ή "κακομαθημένο" όπως θα αποδοθεί σε ένα ευπρεπές ΜΜΕ) εκτός του ότι πρόκειται καθαρά για ρατσιστικό επίθετο;

Η μακρόχρονη ανεργία στις νεαρές ηλικίες συμπιέζει τα εισοδήματα και ταυτόχρονα εξαθλιώνει τις συνθήκες εργασίας. Αυτό επιπρόσθετα δημιουργεί το φαινόμενο μεγάλο τμήμα να ζει εξαρτώμενο από το οικογενειακό εισόδημα, που με τη σειρά του τροφοδοτεί το μύθο του κακομαθημένου και ότι αυτό συνεπάγεται για την αντιμετώπιση από την υπόλοιπη κοινωνία. Η στράτευση παίζει επίσης το ρόλο της, αφού κάθε 20αρης είναι εν δυνάμει σε καθεστώς μερικής υπηκοότητας με ότι αυτό συνεπάγεται εργασιακά και πολιτικά. Κοινώς, κανείς δεν πιστεύει ότι ο λόγος ενός ατόμου κάτω των 30 μπορεί να έχει οποιαδήποτε συνέπεια σε αυτή τη χώρα. Ενοχλητικό, ιδίως αν έχεις κάτι να πεις.